Tag Archive | De Nigris

«Για λίγο μαζί μας, για πάντα στην ψυχή μας»

 

«Για λίγο μαζί μας, για πάντα στην ψυχή μας»

Σαν σήμερα πριν από τέσσερα χρόνια ο Αντόνιο Ντε Νίγκρις «έφυγε» ξαφνικά από την ζωή. Στην ΑΕΛ δεν ξεχνάνε τον Μεξικανό άσο με την ομάδα να βγάζει ανακοίνωση για την «μαύρη» επέτειο. 

 

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΑΕΛ:

Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια από τη μέρα που έφυγε τόσο ξαφνικά από κοντά μας ο Αντόνιο Ντε Νίγκρις. Ήταν ξημερώματα Δευτέρας, 16 Νοεμβρίου του 2009, όταν η καρδιά του «Ελ Τάνο» σταμάτησε να χτυπά, βυθίζοντας στο πένθος όχι μόνο την οικογένεια της ΑΕΛ και την πόλη της Λάρισας, αλλά και ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη, μιας και ο Μεξικανός διεθνής σέντερ φορ υπήρξε παίκτης εγνωσμένης αξίας και διεθνούς φήμης. Δεν είχε προλάβει καλά-καλά να κλείσει τρεις μήνες παρουσίας στην ομάδα μας, αλλά ήταν αρκετό για να αποκτήσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων μας και μια θέση στο βυσσινί «κλαμπ του παραδείσου». Τον θυμόμαστε όπως ακριβώς τον είχαν αποχαιρετίσει οι συμπαίκτες του με το μήνυμα να παραμένει ανεξίτηλα γραμμένο κάτω από τη φωτογραφία του στην επίσημη φανέλα της ομάδας: Για λίγο μαζί μας, για πάντα στην ψυχή μας…

«Η νίκη αφιερωμένη στον Ντε Νίγκρις»

 

stratzalis dhloseis 1

 

Ο Γιώργος Στράτζαλης με δηλώσεις του μετά το παιχνίδι στην «Ραδιοφωνία Κισσάβου» αφιέρωσε τη νίκη της ΑΕΛ με τον Εθνικό Φιλιππιάδας με 1-0 στον αδικοχαμένο Αντόνιο Ντε Νίγκρις.

Ο προπονητής της ΑΕΛ έδειξε ιδιαίτερα χαρούμενος για τον τρόπο που ήρθε αυτή η νίκη και την προσπάθεια των παικτών του στον αγωνιστικό χώρο τονίζοντας ειλικρινά πως η αποψινή εμφάνιση ανήκει στους συνεργάτες του αλλά και τους παίκτες των «Βυσσινί» όπου βρίσκονται περισσότερο καιρό στην ομάδα από εκείνον.

Αναλυτικά

Συνέχεια

Δύο χρόνια χωρίς τον Αντόνιο!

«Για λίγο μαζί μας, για πάντα στην ψυχή μας», ή αλλιώς «Viniste por poco tiempo te quedaras para siempre». Μ’ αυτόν τον τρόπο είχαν επιλέξει να αποχαιρετήσουν τον Αντόνιο Ντε Νίγκρις οι παίκτες της ΑΕΛ στον προπερσινό αγώνα με την Καβάλα, φορώντας όλοι τη φανέλα με το νούμερο 9, αλλά και το διπλό μήνυμα τυπωμένο στο μπροστινό μέρος της φανέλας μαζί με τη φωτογραφία του. Ξημερώματα Δευτέρας 16 Νοεμβρίου 2009 ο Αντόνιο άφηνε την τελευταία του πνοή του στο σπίτι του στη Λάρισα προδομένος από την καρδιά του, με το ξημέρωμα εκείνης της μέρας να βρίσκει άπαντες συγκλονισμένους. Δύο χρόνια μετά η ουσία είναι ότι ο Αντόνιο εξακολουθεί να ζει στις μνήμες όλων, την ίδια στιγμή, που στα πάτρια εδάφη, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα νέα παιδιά.Το είδωλο της νέας γενιάς. Η πατρίδα την οποία αποχωρίστηκε από νωρίς για να αναζητήσει την τύχη του στο εξωτερικό περισσότερο για να βιώσει τη χαρά του ταξιδιού, όπως συνήθιζε να λέει και λιγότερο τον προορισμό, τον έχει αναγάγει στον… Superman των μικρών παιδιών. Αυτό άλλωστε ήταν ο παιδικός ήρωας του Αντόνιο. Πραγματικός σόουμαν εντός αγωνιστικού χώρου από τη στιγμή, που αυτή ήταν η κοσμοθεωρία του για τον ποδόσφαιρο με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Να προσφέρει θέαμα στο… κοινό του. Είτε αυτό εκφραζόταν μέσω των πανηγυρισμών του με τη μάσκα, τον οποίο υιοθέτησε στην Τουρκία είτε μέσα από ην ένταση στο παιχνίδι του, αλλά και την εκφραστικότητά του. Εν ζωή αποτελούσε τον Big Brother για τον μικρότερο αδερφό του Αλντο στον οποίο φρόντιζε να δίνει συμβουλές. Ξενυχτούσε για να βλέπει τα ματς του «μικρού» και στη συνέχεια μιλούσαν στο τηλέφωνο για να του πει «μπράβο», αλλά και παρατηρήσεις για να γίνει καλύτερος. Ο «Ελ Τάνο» πίστευε ότι ο Αλντο έχει όλα τα φόντα για να τον ξεπεράσει.

Από την πρώτη στιγμή, που έγινε γνωστή πρόπερσι η είδηση του θανάτου του Αντόνιο Ντε Νίγκρις ταξίδεψε σχεδόν αμέσως ανά την υφήλιο. Οι… 13 τελικά προορισμοί της καριέρας του (περιλαμβάνουμε και το πέρασμα του στην Σάντονγκ) τον είχαν κάνει οικεία φυσιογνωμία μέχρι και στην Κίνα, ενώ το… πίσω από την κουρτίνα και το πρόβλημα στην καρδιά του, απασχόλησε και συνεχίζει να απασχολεί ακόμα τώρα. Στα διάφορα ιατρικά συνέδρια, που έγιναν κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών, ιδιαίτερα στο Μεξικό η περίπτωση του Ντε Νίγκρις βρισκόταν στην κορυφή της λίστας ως αντικείμενο έρευνας. Για τους απλούς ανθρώπους το… ταξίδι του αγαπημένου του Αντόνιο εκφράστηκε καλλιτεχνικά, αλλά με σειρά από εκδηλώσεις σε πολλά σχολεία στα πάτρια εδάφη.

Η ζωή του Αντόνιο σε μια… τοιχογραφία

 

Συνέχεια

Συγκλονίζει η Σόνια Ντε Νίγκρις…

Ενας χρόνος πέρασε από τον πρόωρο χαμό του Αντόνιο Ντε Νίγκρις. Ο άτυχος ποδοσφαιριστής της Λάρισας υπέστη καρδιακό επεισόδια και άφησε την τελευταία του πνοή στον ύπνο του, σκορπίζοντας την θλίψη στον χώρο του ελληνικού αθλητισμού αλλά κυρίως στην οικογένειά του.

Συγκλονίζει η Σόνια Ντε Νίγκρις... Εναν χρόνο μετά, η σύζυγος του, Σόνια δεν μπορεί ακόμη να πιστέψει τι συνέβη στη ζωή της. Σε συνέντευξη που παραχώρησε σε μεξικάνικη εφημερίδα, αναφέρεται στις τραγικές στιγμές που έζησε και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, μη έχοντας δίπλα της τον Αντόνιο.

«Προσπάθησα να βρω παρηγοριά στην πραγματικότητα και στις μνήμες», λέει κοιτώντας τις φωτογραφίες του χαμογελαστού Τάνο. Λέει ότι βρήκε τη δύναμη να ζήσει λόγω της 5χρονης κόρης της Μιράντα.

«Έχω επικεντρωθεί στη Μιράντα, είναι η προτεραιότητά της ζωής μου. Δεν είχε ζήσει ποτέ στο Μόντερέι και τώρα πάει στο νηπιαγωγείο», τονίζει.

Πάλη με την ρουτίνα Και συνεχίζει:

«Από τότε που έφτασα άρχισα να παλεύω με τη ρουτίνα και κατάφερα να μην δείχνω τόσο λυπημένη. Με βοήθησαν η αδερφή μου και ένας φίλος και δόξα τω Θεό η κόρη μου είναι πολύ ευπροσάρμοστη. Πήγε στο νηπιαγωγείο και είναι συνεχώς ανάμεσα σε παιδιά».Η μικρή Μιράντα που μιλάει Ισπανικά, Αγγλικά και κάποια τουρκικά, έχει μακριά σκούρα μαλλιά, λευκό δέρμα και ένα  χαμόγελο που μοιάζει με αυτό του πατέρα της. Λέει ότι ο μπαμπάς της νοιάζεται γι’ αυτήν κι τη μητέρα της από τον ουρανό, και τρέχει για να γεμίσει φιλιά τη μητέρα της Σόνια, όταν δει ένα δάκρυ να τρέχει στα μάγουλά της.Η Σόνια έχει πτυχίο στο διεθνές εμπόριο όμως έχει αφιερώσει τον εαυτό της στη Μιράντα.

«Το χρονικό διάστημα που μοιραστήκαμε μαζί του είναι σύντομο αλλά η ουσία είναι ότι πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά», λέει…

Θυμάται όμως προσωπικές τους στιγμές:

«Το 2000 με είχε προσκαλέσει στο γήπεδο και όταν σκόραρε μου έστειλε ένα φιλί. Μετά από τρία χρόνια παντρευτήκαμε στο Κανκούν, στις 28 Ιουνίου 2003».

Από τότε έζησαν σε πολλές χώρες: «Πάντα ανησυχούσε για εμάς και κυρίως για να μεγαλώσει σωστά η Μιράντα. Ήμασταν πάντα μαζί, όλη μέρα μετά τις προπονήσεις».

Η μοιραία βραδιά…

Θυμήθηκε και τη μοιραία βραδιά. Είδαν οι τρεις τους μια ταινία και στη συνέχεια, ο Αντόνιο πήγε τη Μιράντα στο κρεβάτι της να κοιμηθεί. «Τον άκουγα να ροχαλίζει και ξαφνικά, το πρόσωπό του έπεσε στον ώμο του. Αναψα το φως και έφερα οινόπνευμα νομίζοντας ότι είχε λιποθυμήσει. Όμως δεν αντέδρασε».

Στη Λάρισα είχε λίγο καιρό και οι φίλοι που είχαν κάνει δεν ήταν πολλοί. Είχε μόλις τέσσερα τηλέφωνα από την ομάδα και δεν γνώριζε ποιόν καλούσε. Τελικά, κάλεσε έναν φίλο του Αντόνιο, του οποίου η σύζυγος ήταν από το Μεξικό. Αυτοί κάλεσαν τελικά ασθενοφόρο. Οταν έφτασε, δεν της επέτρεψαν να συνοδεύσει τον Αντόνιο στο ασθενοφόρο.

Η Σόνια περιγράφει και τις τραγικές στιγμές στο νοσοκομείο: «Είδα μια νοσοκόμα που έβγαινε από το χώρο όπου ήξερα ότι ήταν ο Αντόνιο, γνωρίζοντας επίσης ότι δεν υπήρχε άλλος ασθενής. Την είδα να κρατά μια φιάλη με φυσιολογικό ορό και αυτό με καθησύχασε. Άνοιξα την πόρτα και είδε ένα λευκό σεντόνι πάνω του και ένας γιατρός μου έδωσε τα πράγματά του, μου χτύπησε την πλάτη και μου είπε στα αγγλικά ότι λυπάται για την απώλεια».

«Δεν ήταν ποτέ άρρωστος»Η ώρα ήταν τέσσερις τα ξημερώματα και δεν ήξερε τι να κάνει. «Προσπάθησα να μιλήσω με τα αδέρφια του Αντόνιο και μίλησα με τον Αλντο».

Όταν η Σόνια επέστρεψε στο σπίτι ήταν ήδη εκεί αστυνομικοί και δημοσιογράφοι. Η ομάδα είχε ειδοποιήσει την πρεσβεία και έναν ψυχολόγο.«Θέλω να διευκρινίσω ότι δεν ήταν ποτέ άρρωστος», λέει η Σόνια και προσθέτει: «Η καρδιά του ήταν λίγο μεγαλύτερη και κάθε έξι μήνες έκανε εξετάσεις. Δεν ήξερα ότι θα μπορούσε να πεθάνει για το τίποτα. Πονάω τόσο πολύ. Αυτός ποτέ δεν θα τολμούσε να ρισκάρει να μας αφήσει μόνους μας αν ήξερε τον κίνδυνο».«Ο μπαμπάς δεν θέλει να μας βλέπει λυπημένες»

Η Μιράντα λέει: «’Μην κλαις’ της είπα ‘ο μπαμπάς δεν θέλει να μας βλέπει λυπημένες».Ο αδελφός του Αντόνιο, ο νεαρός Αλντο βοήθησε όσο κανείς την Σόνια και την Μιράντα… «Και όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα, του είπα ότι ΄ο αδελφός σου θα είναι πολύ περήφανος για σένα.

Πλέον, έχει περάσει ένας χρόνος και ακόμη συνεχίζω να λαμβάνω γράμματα και μηνύματα από φιλάθλους. Σκέφτομαι ότι ο Τόνιο χαίρεται που βλέπει τόση συμπαράσταση από τον κόσμο».

Ένας χρόνος χωρίς τον Αντόνιο ντε Νίγκρις

Η εβδομάδα που διανύουμε  είναι γεμάτη συναισθηματική φόρτωση  για την ΑΕΛ, απόρροια μίας σειράς σπουδαίων γεγονότων (όπως είναι  ο αποχαιρετισμός στο στάδιο Αλκαζάρ). Αυτή η εβδομάδα λοιπόν που ξεκίνησε με την αισιοδοξία στα …κόκκινα, απόρροια της πολύ καλής εμφάνισης και της ισοπαλίας στο ΟΑΚΑ, συνεχίστηκε την Τρίτη μέσα σε μία έντονα συγκινησιακή ατμόσφαιρα.

Ο λόγος φυσικά και  είναι γνωστός… Η 16η του Νοέμβρη μένει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη των «βυσσινί» μιας και είναι μία ακόμη ημέρα μνήμης (από τις πολλές που έχει τούτη η ομάδα), αφού θυμίζει τον αδόκητο θάνατο του χαμογελαστού Μεξικάνου με τη φανέλα με το νούμερο «9», του Αντόντιο Ντε Νίγκρις, που μπορεί να έμεινε στην ΑΕΛ μόλις για τρεις μήνες, αλλά θα ζει για πάντα στις καρδιές όλων όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν ή να τον παρακολουθήσουν με τη φανέλα της «Βασίλισσας». Η διοίκηση της ΑΕΛ, από νωρίς το πρωί της Τρίτης, διαμόρφωσε έναν ειδικό χώρο έξω από τη θύρα 3 του σταδίου Αλκαζάρ, εκεί που δέσποζε η μορφή του «Ελ Τάνο», δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους τους Λαρισαίους, φιλάθλους και μη, να τον επισκεφθούν και να τιμήσουν τη μνήμη του Αντόνιο.

Όπως και πέρυσι, εκείνες τις δύσκολες ημέρες που η ΑΕΛ δοκιμαζόταν από το αιφνίδιο θάνατο του Μεξικάνου ποδοσφαιριστή, έτσι και την Τρίτη πολλοί ήταν αυτοί που πέρασαν από τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο για να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του «Ελ Τάνο», ενώ αρκετοί γνωρίζοντας ότι μετά το τέλος της προπόνησης θα επισκεπτόταν τον χώρο και οι παίκτες της ΑΕΛ, βρέθηκαν εκεί για να ενώσουν τις προσευχές τους.

Λίγα λεπτά μετά τις 6.30 το απόγευμα, σύσσωμο το αγωνιστικό τμήμα της ΑΕΛ με την παρουσία όλων των ποδοσφαιριστών, της τεχνικής ηγεσίας αλλά και του ιατρικού τημ (μαζί τους και ο διευθυντής γραφείων κ. Γιάννης Τζήμας, αλλά και η υπεύθυνη του τμήματος μάρκετιγκ κα. Δήμητρα Βασιλάκου) έφτασε έξω από τη θύρα 3 του σταδίου Αλκαζάρ, άφησαν από ένα λουλούδι μπροστά από τη φωτογραφία του «Ελ Τάνο» και στη συνέχεια η «νεκρική σιγή» κάλυψε τα πάντα, «Ένα χρόνο μακριά μας, για άντα στην καρδιά μας», όπως έγραφε και σε μία φωτογραφία του Μεξικάνου ποδοσφαιριστή. Οι παίκτες της ΑΕΛ έμειναν για περίπου ένα λεπτό αμίλητοι, στη συνέχεια χειροκρότησαν και πήραν τον δρόμο της ξεκούρασης την ώρα που ο Γιάννης Τζήμας επεσήμανε μεταξύ άλλων: «Συμπληρώνεται σήμερα ένας χρόνος από τη στιγμή που έχει φύγει από κοντά μας ο Αντόνιο και σίγουρα δεν τον έχουμε ξεχάσει. Θα κάνουμε ότι μπορούμε για να τιμούμε τη μνήμη του, ενώ το μυαλό μας είναι κοντά στη σύζυγό του και την κορούλα του, που τις ευχόμαστε να ζήσουν για πολλά χρόνια και να τον θυμούνται κι αυτές. Για μας είναι μία έντονη εβδομάδα, αφού στο τέλος της θα αποχαιρετήσουμε και το στάδιο Αλκαζάρ…».

Η ΑΕΛ τίμησε τη μνήμη του αδικοχαμένου Αντόνιο ντε Νίγκρις

Η εβδομάδα που διανύουμε είναι γεμάτη συναισθηματική φόρτωση για την ΑΕΛ, απόρροια μίας σειράς σπουδαίων γεγονότων (όπως είναι ο αποχαιρετισμός στο στάδιο Αλκαζάρ).

Αυτή η εβδομάδα λοιπόν που ξεκίνησε με την αισιοδοξία στα… κόκκινα, απόρροια της πολύ καλής εμφάνισης και της ισοπαλίας στο ΟΑΚΑ, συνεχίστηκε την Τρίτη (16/11) μέσα σε μία έντονα συγκινησιακή ατμόσφαιρα.

Ο λόγος φυσικά και είναι γνωστός… Η 16η του Νοέμβρη μένει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη των «βυσσινί» μιας και είναι μία ακόμη ημέρα μνήμης (από τις πολλές που έχει τούτη η ομάδα), αφού θυμίζει τον αδόκητο θάνατο του χαμογελαστού Μεξικανού με τη φανέλα με το νούμερο «9», του Αντόντιο Ντε Νίγκρις, που μπορεί να έμεινε στην ΑΕΛ μόλις για τρεις μήνες, αλλά θα ζει για πάντα στις καρδιές όλων όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν ή να τον παρακολουθήσουν με τη φανέλα της «Βασίλισσας».

Η διοίκηση της ΑΕΛ, από νωρίς το πρωί της Τρίτης, διαμόρφωσε έναν ειδικό χώρο έξω από τη θύρα 3 του σταδίου Αλκαζάρ, εκεί που δέσποζε η μορφή του «Ελ Τάνο», δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους τους Λαρισαίους, φιλάθλους και μη, να τον επισκεφθούν και να τιμήσουν τη μνήμη του Αντόνιο. Όπως και πέρυσι, εκείνες τις δύσκολες ημέρες που η ΑΕΛ δοκιμαζόταν από το αιφνίδιο θάνατο του Μεξικανού ποδοσφαιριστή, έτσι και την Τρίτη πολλοί ήταν αυτοί που πέρασαν από τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο για να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του «Ελ Τάνο», ενώ αρκετοί γνωρίζοντας ότι μετά το τέλος της προπόνησης θα επισκεπτόταν τον χώρο και οι παίκτες της ΑΕΛ, βρέθηκαν εκεί για να ενώσουν τις προσευχές τους.

Λίγα λεπτά μετά τις 18.30, σύσσωμο το αγωνιστικό τμήμα της ΑΕΛ με την παρουσία όλων των ποδοσφαιριστών, της τεχνικής ηγεσίας αλλά και του ιατρικού τιμ (μαζί τους και ο διευθυντής γραφείων κ. Γιάννης Τζήμας, αλλά και η υπεύθυνη του τμήματος μάρκετιγκ κα. Δήμητρα Βασιλάκου) έφτασε έξω από τη θύρα 3 του σταδίου Αλκαζάρ, άφησαν από ένα λουλούδι μπροστά από τη φωτογραφία του «Ελ Τάνο» και στη συνέχεια η «νεκρική σιγή» κάλυψε τα πάντα, «Για λίγο μαζί μας, για πάντα στην καρδιά μας», όπως έγραφε και σε μία φωτογραφία του Μεξικανού ποδοσφαιριστή.

Πρωταθλήτρια η Μοντερέι

Πρωταθλητής με την Μοντερέι αναδείχθηκε ο Άλντο Ντε Νίγκρις. Ο αδερφός του «Τάνο», που άνοιξε το δρόμο για το πρωτάθλημα με δικό του γκολ στο 55ο λεπτό της αναμέτρησης με την Κρουζ Αζούλ, σήκωσε το τρόπαιο φορώντας φανέλα με τη φωτογραφία του αδικοχαμένου αδερφού του. Όπως είναι φυσικό ο μικρότερος αδερφός του Αντόνιο του αφιέρωσε αυτό τον τίτλο ενώ τόνισε πως την ώρα που πέτυχε το γκολ ένιωθε την παρουσία του Αντόνιο μέσα στο γήπεδο. Για την ιστορία να σημειώσουμε πως το παιχνίδι τελείωσε με νικήτρια την ομάδα της Μοντερέι με 1-2.