“Καλό ταξίδι” Δημήτρη…

Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα
σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δεν σε ρώτησα
τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω
τη φωνή σου ακούω μα τι λες δεν σε πιάνω

Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε
Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ ʼλλαν Πόε
Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου
Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου

Μια φορά μου γεννούσες ένα πάθος παράφορο
τώρα παίζεις παιχνίδι που μ’ αφήνει αδιάφορο
δεν κερδίζω δε χάνω σ’ αγαπώ και σ’ αρνιέμαι
κι από ένα κλαράκι του γκρεμού σου κρατιέμαι

Δύο χρόνια χωρίς τον Αντόνιο!

«Για λίγο μαζί μας, για πάντα στην ψυχή μας», ή αλλιώς «Viniste por poco tiempo te quedaras para siempre». Μ’ αυτόν τον τρόπο είχαν επιλέξει να αποχαιρετήσουν τον Αντόνιο Ντε Νίγκρις οι παίκτες της ΑΕΛ στον προπερσινό αγώνα με την Καβάλα, φορώντας όλοι τη φανέλα με το νούμερο 9, αλλά και το διπλό μήνυμα τυπωμένο στο μπροστινό μέρος της φανέλας μαζί με τη φωτογραφία του. Ξημερώματα Δευτέρας 16 Νοεμβρίου 2009 ο Αντόνιο άφηνε την τελευταία του πνοή του στο σπίτι του στη Λάρισα προδομένος από την καρδιά του, με το ξημέρωμα εκείνης της μέρας να βρίσκει άπαντες συγκλονισμένους. Δύο χρόνια μετά η ουσία είναι ότι ο Αντόνιο εξακολουθεί να ζει στις μνήμες όλων, την ίδια στιγμή, που στα πάτρια εδάφη, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα νέα παιδιά.Το είδωλο της νέας γενιάς. Η πατρίδα την οποία αποχωρίστηκε από νωρίς για να αναζητήσει την τύχη του στο εξωτερικό περισσότερο για να βιώσει τη χαρά του ταξιδιού, όπως συνήθιζε να λέει και λιγότερο τον προορισμό, τον έχει αναγάγει στον… Superman των μικρών παιδιών. Αυτό άλλωστε ήταν ο παιδικός ήρωας του Αντόνιο. Πραγματικός σόουμαν εντός αγωνιστικού χώρου από τη στιγμή, που αυτή ήταν η κοσμοθεωρία του για τον ποδόσφαιρο με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Να προσφέρει θέαμα στο… κοινό του. Είτε αυτό εκφραζόταν μέσω των πανηγυρισμών του με τη μάσκα, τον οποίο υιοθέτησε στην Τουρκία είτε μέσα από ην ένταση στο παιχνίδι του, αλλά και την εκφραστικότητά του. Εν ζωή αποτελούσε τον Big Brother για τον μικρότερο αδερφό του Αλντο στον οποίο φρόντιζε να δίνει συμβουλές. Ξενυχτούσε για να βλέπει τα ματς του «μικρού» και στη συνέχεια μιλούσαν στο τηλέφωνο για να του πει «μπράβο», αλλά και παρατηρήσεις για να γίνει καλύτερος. Ο «Ελ Τάνο» πίστευε ότι ο Αλντο έχει όλα τα φόντα για να τον ξεπεράσει.

Από την πρώτη στιγμή, που έγινε γνωστή πρόπερσι η είδηση του θανάτου του Αντόνιο Ντε Νίγκρις ταξίδεψε σχεδόν αμέσως ανά την υφήλιο. Οι… 13 τελικά προορισμοί της καριέρας του (περιλαμβάνουμε και το πέρασμα του στην Σάντονγκ) τον είχαν κάνει οικεία φυσιογνωμία μέχρι και στην Κίνα, ενώ το… πίσω από την κουρτίνα και το πρόβλημα στην καρδιά του, απασχόλησε και συνεχίζει να απασχολεί ακόμα τώρα. Στα διάφορα ιατρικά συνέδρια, που έγιναν κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών, ιδιαίτερα στο Μεξικό η περίπτωση του Ντε Νίγκρις βρισκόταν στην κορυφή της λίστας ως αντικείμενο έρευνας. Για τους απλούς ανθρώπους το… ταξίδι του αγαπημένου του Αντόνιο εκφράστηκε καλλιτεχνικά, αλλά με σειρά από εκδηλώσεις σε πολλά σχολεία στα πάτρια εδάφη.

Η ζωή του Αντόνιο σε μια… τοιχογραφία

 

Το “αντίο” του Χρήστου Μιχαήλ μέσω facebook

Παρελθόν από το τεχνικό επιτελείο των «βυσσινί» αποτελεί ο επί 9 χρόνια προπονητής τερματοφυλάκων, Χρήστος Μιχαήλ.

Το μοναδικό μέλος της ΑΕΛ που έδωσε το «παρών» σε τρεις σημαντικές στιγμές της ιστορίας της ομάδας (Κύπελλο 1985 και Πρωτάθλημα 1988 ως ποδοσφαιριστής και Κύπελλο  2007 ως μέλος του τεχνικού επιτελείου) θέλησε να αποχαιρετήσει τον σύλλογο αλλά και τον κόσμο αυτού μέσω της επίσημης σελίδας της ΠΑΕ στο facebook.

Συγκεκριμένα, αναρτήθηκαν οι εξής δηλώσεις:

«Είναι δύσκολη η ώρα της αποχώρησης, ειδικά από τη στιγμή που η παρουσία μου στην ΑΕΛ επί σχεδόν τρεις δεκαετίες έχει δημιουργήσει πολύ στενούς δεσμούς με την ομάδα και τους ανθρώπους της. Είναι και θα παραμείνει μια σχέση που ξεπερνά τα στενά όρια της επαγγελματικής συνεργασίας, αφού για μένα η ΑΕΛ όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε η δεύτερη οικογένειά μου.

Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τους διοικούντες, όλους τους ποδοσφαιριστές και τους εκάστοτε συνεργάτες-προπονητές για την εμπιστοσύνή τους στη δουλειά μου, όπως επίσης και τους φίλους της ΑΕΛ για την αναγνώριση και την εκτίμησή τους προς το πρόσωπό μου.

Εύχομαι, δε, από την καρδιά μου κάθε επιτυχία στην ομάδα και σύντομα να βρεθεί ξανά στη θέση που της αρμόζει.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛ»

«Τέλος» κι επίσημα ο Μιχαήλ

 

Η σχετική ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΛ 1964 :

«Η ΠΑΕ ΑΕΛ1964 ανακοινώνει την ολοκλήρωση της συνεργασίας της με τον Χρήστο Μιχαήλ, τον οποίο ευχαριστεί ιδιαιτέρως για την πολύτιμη πολυετή προσφορά του στην ομάδα μας και του εύχεται κάθε προσωπική και επαγγελματική μελλοντική επιτυχία. Ο Χρήστος Μιχαήλ υπηρέτησε την ΑΕΛ με ήθος, συνέπεια και ανιδιοτέλεια επί τρεις δεκαετίες αποτελώντας ένα μεγάλο κεφάλαιο στη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της. Κατέχει δε το ξεχωριστό προνόμιο να είναι το μοναδικό μέλος της ΑΕΛ που έδωσε το «παρών», με καθοριστική συμμετοχή, στις τρεις κορυφαίες κατακτήσεις της ομάδας μας: Το Κύπελλο του 1985 και το Πρωτάθλημα του 1988 ως ποδοσφαιριστής και το Κύπελλο του 2007 ως μέλος του τεχνικού επιτελείου με την ιδιότητα του προπονητή τερματοφυλάκων».

Παρελθόν ο Μιχαήλ από την ΑΕΛ

Μετά από σχεδόν 9 χρόνια συνεχούς προσφοράς στην ΑΕΛ, από τη θέση του προπονητή τερματοφυλάκων, ο πρώην διεθνής γκολκίπερ των “βυσσινί”, Χρήστος Μιχαήλ, αποτελεί παρελθόν από την ομάδα. Λόγω του προχωρημένου της ώρας δεν μπορέσαμε να μάθουμε περισσότερα.

Η πληροφορία άλλωστε κυκλοφόρησε στη “μικτή ζώνη”, μετά τον αγώνα με την Καλλονή και την επιβεβαίωσε ο Κρις Κόουλμαν, όταν ρωτήθηκε σχετικά, λέγοντας: “Σέβομαι απεριόριστα τον Χρήστο και γνωρίζω πόσα χρόνια έχει στην ομάδα και πόσα έχει προσφέρει σαν παίκτης και σαν προπονητής. Τη δουλειά του τη γνωρίζεται εσείς καλύτερα. Βέβαια, γνωρίζεται ότι έχει δεύτερη δουλειά, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να μην μπορεί να είναι απόλυτα συνεπής στο πρόγραμμά μας, αλλά η απόφαση ήταν δική του. Σε κάθε περίπτωση η αναπλήρωσή του θα είναι δύσκολη, έστω κι αν υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις, τις οποίες και μελετάμε”.

Συγκίνηση πριν το παιχνίδι…

Πριν την έναρξη του αγώνα είχαμε το τελετουργικό στη μνήμη του Παναγιώτη Μπαχράμη μέσα σε μεγάλη συγκίνηση από τους 8.000 περίπου χιλιάδες φιλάθλους που βρέθηκαν στο γήπεδο. Παρών στο γήπεδο ήταν  η γυναίκα του Έφη, η μητέρα του Σταματίνα και ο θείος του Νίκος…

Αξίζει να τονίσουμε πως από τα μάτριξ του γηπέδου προβλήθηκαν στιγμιότυπα από την καριέρα του Μπαχράμη.

Στη συνέχεια οι παίκτες των δύο ομάδων άφησαν από ένα λουλούδι μπροστά στη φωτογραφία του Παναγιώτη Μπαχράμη. Όλοι τους φορούσαν φανέλες με τον αριθμό 33, το οποίο φορούσε όταν αγωνιζόταν στην ΑΕΛ…

Τιμητικές πλακέτες στην οικογένεια του Παναγιώτη Μπαχράμη έδωσαν οι “Monsters”, o “Σ.Φ. Αλκαζάρ”, ο “Βυσσινόκιππος”, ο “Πανελλήνιος Σύλλογος Φίλων ΑΕΛ”, η “Λέσχη Φίλων ΑΕΛ”, καθώς και οι “Αμαζόνες”. Από πλευράς του Ατρομήτου τιμητική πλακέτα έδωσε ο Γιώργος Δώνης.

Ο Στέλιος Βενετίδης έδωσε μία μπάλα με τις υπογραφές των παικτών στη γυναίκα του Παναγιώτη Μπαχράμη. Στη συνέχεια ο Κώστας Πηλαδάκης παρέδωσε μία φανέλα με το αριθμό 33 έχοντας τις υπογραφές όλων των παικτών της ΑΕΛ.

Νίκησαν για τον Παναγιώτη

Μετά από ένα πολύ ενδιαφέρον φιλικό παιχνίδι, η ΑΕΛ επικράτησε του Ατρομήτου με 2-1 στο AEL FC ARENA σε ένα ματς που έγινε στη μνήμη του αδικοχαμένου Παναγιώτη Μπαχράμη.

Περίπου 8.000 φίλαθλοι παρακολούθησαν ωραίο ποδόσφαιρο από την ΑΕΛ, σε συνέχεια της καλής εικόνας που είχε δείξει και στο ματς με τον Πανσερραϊκό.

Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, το συγκρότημα του Κρις Κόουλμαν έπαιξε ορθολογικό ποδόσφαιρο με τη μπάλα να είναι συνέχεια κάτω. Τα γκολ για τους νικητές οι: Σαϊτιώτης (με πέναλτι στο 22’) και Χασομέρης 47’. Για τον Ατρόμητο σκόραρε στο 18’ ο Επσταϊν.

Οι παίκτες χειροκροτήθηκαν στο φινάλε από τους φιλάθλους που έφυγαν γεμάτοι» από το γήπεδο.

Να θυμίσουμε πως τα έσοδα της αναμέτρησης θα δοθούν στην οικογένεια του Παναγιώτη Μπαχράμη.

ΑΕΛ: Μιχαηλίδης, Παπαγεωργίου, Βενετίδης, Κάλι, Ταλ, Νεμπεγλέρας, Μπόα Μόρτε, Χασομέρης, Σιατραβάνης, Σαϊτιώτης, Γκονζάλεζ.

Ατρόμητος: Ιτάνζ, Επστάιν, Για ννούλης, Γκαρσία, Μακρής, Φυτανίδης, Τάτος, Μήτρογλου, Μπέλιτς, Τόμας, Αθανασίου.

Διαιτητής:Βαλιώτης.

Βοηθοί:Γκάγκας – Ρεντόπουλος.

4^ος:Τζήλος.

Πηλαδάκης: Ηθικά δικαιωμένος

«Γιατί χωρίσαμε

με Νταμπίζα

και Μετίν…»

«Δεν κρύβω τα χρέη

που έχει η ομάδα

όπως κάνουν άλλοι»

«Το «life style»

δυστυχώς δεν είναι

δική μου επιλογή»

«Οι οργανωμένοι

ενθουσιάζονται

και απογοητεύονται

το ίδιο εύκολα»

Συνέντευξη: Σωτ. Κέλλας  Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Στημένα παιχνίδια, οι πιθανότητες της ΑΕΛ να παραμείνει στη Σούπερ Λίγκα, η άποψή του για τα δικαιοδοτικά όργανα, οι σχέσεις του με τον πρόεδρο της ΕΠΟ κ. Πιλάβιο, τι δεν έκανε και τι έκανε σαν πρόεδρος της Λίγκα, γιατί έφυγαν ο Νίκος Νταμπίζας και ο Τουμερ Μετίν, το κίνημα των προσφυγών και η οικονομική κατάσταση της λαρισινής ομάδας για τη νέα περίοδο.

Η χθεσινή αποκαλυπτική συνέντευξη του προέδρου της ΑΕΛ Κωστή Πηλαδάκη στην «Ελευθερία» είχε ένα πλούσιο μενού θεμάτων και μια ώρα γεμάτη από ερωτήσεις-απαντήσεις με την παρότρυνση να ρωτήσουμε τα πάντα και να ξεκαθαρίσει το τοπίο στα μάτια των φιλάθλων.

Ο πρόεδρος τη ΑΕΛ Κωστής Πηλαδάκης μίλησε ακόμα για τις αποδοκιμασίες στο τέλος του πρωταθλήματος σε βάρος του, τη συνεργασία με τον Κόουλμαν, για τις σχέσεις του με τους βουλευτές Λάρισας αλλά και έδωσε συγχαρητήρια στους φιλάθλους που βγήκαν στους δρόμους μόνοι τους. Δεν δίστασε να μιλήσει με δύο πλάνα, ένα για τη Σούπερ Λίγκα αν δικαιωθεί η ομάδα στα δικαστήρια και ένα για τη Β΄ εθνική αν δεν το καταφέρει.

Πάντως η εικόνα του γεμάτου γηπέδου στο προχθεσινό φιλικό με τον Πανσερραϊκό (3-0) αποτέλεσε ένα δυνατό στήριγμα γι’ αυτόν για τη συνέχεια στην ΑΕΛ με περίσσεια δύναμη και ηθικά πλέον αισθάνεται πολύ δυνατός.

«Η ομάδα έδειξε δείγμα όλης της δουλειάς που γίνεται αυτό το διάστημα αν και τα φιλικά παιχνίδια δεν είναι κριτής για την πορεία στο πρωτάθλημα ενώ δεν γνωρίζουμε και σε ποια κατηγορία θα παίζουμε ακόμα. Απλώς πιστεύω ότι γίνεται μια πολύ σωστή δουλειά και έχουμε κάνει μια στροφή σε νέους παίκτες και πιο πολύ σε παίκτες Έλληνες».

* Αναγκαία αφού στη Β’ εθνική αν παίξει η ομάδα θα πρέπει να έχει έξι Έλληνες στην ενδεκάδα…

- «Απλά αυτό έγινε συντονισμένα με τη νέα τεχνική διοίκηση και με πλήρη συμφωνία με όλες τις ενέργειες που μπορεί να ήταν στενάχωρες καθώς κάποιοι παίκτες ήταν πολλά χρόνια μαζί μας αλλά ο αθλητισμός χρειάζεται ανανέωση καθώς όλοι οι αθλητές κάνουν ένα κύκλο και εύχομαι αυτοί που έφυγαν από μας να έχουν μια καλή πορεία στην υπόλοιπη καριέρα τους και αυτοί που ήρθαν σε μας να δημιουργήσουν ένα δυνατό σύνολο. Η φιλοσοφία που βάλαμε φέτος στον προπονητή και όχι μόνο την ασπάστηκε αλλά ήταν και καθοδηγητής αυτής της κατεύθυνσης ήταν ότι θέλουμε παίκτες ομάδας και όχι μονάδες με μεγάλη προϊστορία».

* Μου δώσατε μια πάσα για να ασχοληθούμε με κάποιους παίκτες. Πιο πρόσφατο παράδειγμα ο Νταμπίζας που έφυγε με μια πικρία και μια δήλωση ότι έξι μήνες δεν μιλούσε με τον πρόεδρο. Πώς θα συνεργαζόταν η ομάδα όταν ο αρχηγός δεν μιλάει με τον πρόεδρο;

- «Και με άλλους παίκτες δεν μιλάει ο πρόεδρος… Δεν υπήρχε κάτι που να με έβαζε σ’ αυτή τη διαδικασία. Τους τελευταίους έξι μήνες δεν με ζήτησε να με δει ποτέ και να του είπα όχι, τον είδα δυο-τρεις φορές έξω σε κοινωνικές εκδηλώσεις και μιλήσαμε και μάλιστα σε πρόσφατη χρονική στιγμή βρεθήκαμε και συζητήσαμε θέματα για όλες αυτές τις εξελίξεις του ποδοσφαίρου και είχαμε κοινή γραμμή σίγουρα. Κι από την άλλη και με άλλους παίκτες δεν μίλαγα, δεν σημαίνει κάτι αυτό…

Έχω ξαναπεί ότι με τον Νίκο είχαμε πολλές φορές κοινή τοποθέτηση για θέματα όπως ήταν αυτές οι απαράδεκτες συμπεριφορές προς το πρόσωπό του σε ορισμένα παιχνίδια υπήρχαν στιγμές που είχαμε διαφορετικές αντιλήψεις αλλά νομίζω ότι τον σεβόμουν και εκείνος εμένα. Δεν είναι απαραίτητο δύο άνθρωποι να συμφωνούν στα πάντα. Και βέβαια δεν ζήτησε ποτέ να με συναντήσει κατ’ ιδίαν και εγώ του αρνήθηκα».

* Το κεφάλαιο Νταμπίζας σαν παίκτης έκλεισε αλλά στην ανακοίνωση που εκδώσατε αφήνεται ένα παράθυρο για μελλοντική συνεργασία…

- «Είπα και πριν ότι ο Νίκος Νταμπίζας είναι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος με αρκετές γνώσεις στο ποδόσφαιρο και τεράστια εμπειρία αγωνιζόμενος και έχει δείξει ότι έχει ήθος αγωνιστικό. Με τέτοιους ανθρώπους ποτέ δεν μπορείς να αποκλείσεις ότι θα συνεργαστείς στο μέλλον».

* Η δεύτερη μεγάλη αποχώρηση ήταν του Μετίν. Ο Τούρκος αγαπήθηκε από τους Λαρισαίους φιλάθλους, εκδήλωσε επιθυμία να μείνει και έφυγε. Ήταν επιλογή του Κόουλμαν;

- «Ο Τουμέρ όπως είπα και στην επίσημη δήλωσή μου στο σαιτ είναι ένας φίλος, το λέω με όλη τη σημασία της λέξεως και ανεξαρτήτως τοποθετήσεων καθενός στη διαδικασία αυτή πιστεύω ότι είναι ένας πολύ μεγάλος αθλητής που έδωσε πολλά σ’ αυτή την ομάδα και πραγματικά είναι από αυτούς που την αγάπησαν έμπρακτα όπως καταλαβαίνεται όμως όταν κάνεις ανανέωση σε ένα σύνολο παικτών, παίκτες όπως ο Μετίν δεν μπορούν να κάθονται στον πάγκο. Είναι παίκτες βασικοί, είναι παίκτες που έχουν μάθει και έχουν αυτό το μέταλλο του νικητή και όλα αυτά μας οδήγησαν σεβόμενοι το πρόσωπό του να συνεχίσει την καριέρα του κάπου αλλού».