Αφιέρωμα της Goal για τα 20 χρόνια από το πρωτάθλημα του 1988 (6)
Σε αυτήν τη ζωή δεν γίνονται πια θαύματα. Ο καθένας έχει αποδεχθεί μέσα σε κάποια πλαίσια τη μοίρα του και κινείται στο συν-πλην κάτι της καθημερινότητάς του.
Και χρειάζεται κάποια μικρά ή μεγάλα «θαύματα» για να μας θυμίσουν ότι ίσως γεννηθήκαμε για πιο μεγάλα πράγματα, ότι η επανάσταση δεν είναι μια λέξη προορισμένη να μένει κρυμμένη στο λεξικό. Πριν από είκοσι χρόνια οι «αντάρτες» του ελληνικού ποδοσφαίρου ύψωσαν τη σημαία της αντίστασης και μετέφεραν την πρωτεύουσα της στρογγυλής… θεάς στο κέντρο του κάμπου.
Για μια φορά όλη η Ελλάδα ένιωσε ενωμένη ποδοσφαιρικά, αφού ακόμη και οπαδοί της ΑΕΚ, η οποία διεκδικούσε τον τίτλο, παραδέχτηκαν το δίκαιο της ανάδειξης της ΑΕΛ ως πρωταθλήτριας 1988. Μετά, η ποδοσφαιρική Ελλάδα ξέχασε την υπέρβαση. Κόλλησε στη μιζέρια του κατεστημένου, της μυωπικής αντιμετώπισης των πραγμάτων, του στρουθοκαμηλισμού. Και έθαψε μέσα στην άμμο τα όνειρα και αυτής της ομάδας, όπως όλων των άλλων που μπορούσαν να σηκώσουν ανάστημα.
Πόσο διαφορετικό θα ήταν το ποδόσφαιρό μας, αν όλες οι υγιείς ομάδες είχαν δικαίωμα στο όνειρο; Αν ο Ηρακλής του Χατζηπαναγή, του Κωφίδη και του Παπαϊωάννου έπαιρνε τουλάχιστον ένα πρωτάθλημα. Αν ο ΟΦΗ του Μαχλά, του Τσινού ή του Νιόπλια είχε ίδια αντιμετώπιση με τους «μεγάλους». Αν ο Αρης του Ζήνδρου, του Φοιρού, του Κούη και του Σεμερτζίδη έπαιρνε αυτά που του αναλογούσαν. Αν ο ΠΑΟΚ όλων των μεγάλων άσων ήταν κάθε χρόνο εν δυνάμει πρωταγωνιστής. Κι αν η Παναχαϊκή ενός Δαβουρλή, ενός Ρήγα, Στραβοπόδη ή Σπεντζόπουλου δεν ήταν διάττων αστέρας μιας χρονιάς.
Την 1η Μαΐου του 1988, όμως, δεν κέρδισε το πρωτάθλημα μόνο ο Βαλαώρας, ο Καραπιάλης και ο Μητσιμπόνας. Δεν το κέρδισαν καν μόνο η βυσσινί φανέλα της Λάρισας, η διοίκησή της και ο κόσμος της.
Το πρωτάθλημα το κέρδισαν μαζί τους όλοι οι αδικημένοι και τεχνητά περιθωριοποιημένοι του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού μας. Αυτοί που άξιζαν πολλαπλάσια απ’ όσα πραγματικά πήραν: Η μεγάλη Δόξα Δράμας του ’50. Ο Κοντογιωργάκης και ο Αϊδινίου. Η μυθική 5άδα του Πανελλήνιου. Ο Στέλιος Κυριακίδης. Ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος. Ο Γιάννης Τομαράς. Ο Γιάννης Κούρος.
Γιατί ο τίτλος του πρωταθλήματος που σήκωσαν πριν από είκοσι χρόνια ο Γκαλίτσιος, ο Ζιώγας και ο Βουτυρίτσας είναι ίσως ο μόνος που αυταπόδεικτα ήταν μεγάλος, ήταν ωραίος και ήταν -αναμφισβήτητα- αληθινός.
