Αφιέρωμα της Goal για τα 20 χρόνια από το πρωτάθλημα του 1988 (4)
Του Κώστα Μπετχαβέ*
Ποδοσφαιρική περίοδος 1987-88. Τι σεζόν κι αυτή στη Λάρισα! Αλλά και για όλη την Ελλάδα! Μια χρονιά γεμάτη ποδοσφαιρικό θέαμα, πάθος, αγωνία, ένταση, ευτυχία, απογοήτευση, άγρια -πρωτόγνωρη- χαρά, ξεσηκωμό, οργή λαού. Και την Πρωτομαγιά του ‘88 οι ποδοσφαιρικοί κολίγοι από το θεσσαλικό κάμπο έκαναν την επανάστασή τους και κατακτούσαν το πρωτάθλημα Ελλάδας!
Αφού, πάντως, χρειάστηκε πρώτα δέκα μήνες να αποδείξουν μέσα στα γήπεδα την αξία τους και δύο μήνες πριν να κάνουν τον υπέρ πάντων αγώνα με το μνημειώδη ξεσηκωμό τους κόβοντας την Ελλάδα στα δύο και καίγοντας εκατοντάδες λάστιχα. Και όταν η μαυρίλα από τα καμένα υποχώρησε και στον καθαρό ποδοσφαιρικό ουρανό φάνηκε και επίσημα η δικαίωση για την ΑΕΛ και τους φίλους της, τότε οι Ελληνες φίλαθλοι συνειδητοποιούσαν ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του ποδοσφαιρικού τόπου το κατεστημένο έβγαινε ηττημένο και στα γήπεδα και στις αποφάσεις και μια ομάδα από την επαρχία σαν αφηνιασμένο άτι έτρεχε προς το πρωτάθλημα Ελλάδας.
Και αυτή ήταν μια νεαρή ομάδα μόλις 24 ετών, η Αθλητική Ενωση Λάρισας, η εκπληκτική ΑΕΛ με πρόεδρο τον Στέλιο Καντώνια και προπονητή τον Γιάτσεκ Γκμοχ (ο οποίος πάντως επειδή πίσω από την πλάτη της διοίκησης συμφωνούσε να πάει προπονητής στον Ολυμπιακό απολύθηκε λίγες ώρες πριν από την κατάκτηση του πρωταθλήματος)!
Πάντως, ακόμα και σήμερα στη Λάρισα αν ρωτήσετε εμάς τους παλαιότερους δεν μπορούμε να σας απαντήσουμε με βεβαιότητα τι μας συγκλόνισε περισσότερο: Η επανάσταση του Μαρτίου για τα ούρα του Τσίγκοφ ή αυτή καθ’ αυτή η κατάκτηση του πρωταθλήματος την Πρωτομαγιά; Γιατί και τα δύο ήταν εξίσου σημαντικά.
Γιατί χωρίς την ακαριαία αντίδραση του φίλαθλου κόσμου στην τιμωρία για την υπόθεση ντοπαρίσματος Τσίγκοφ, δεν θα υπήρχε και κατάκτηση πρωταθλήματος, αλλά και γιατί χωρίς αυτή την απαράμιλλη ομάδα -που την αποτελούσαν 23 παιδιά από τη Λάρισα, το νομό και το θεσσαλικό χώρο, ένας νεαρός που ανδρώθηκε και ζει ακόμα στη Λάρισα (Χρήστος Μιχαήλ, ήλθε 17χρονος από τις Σέρρες) και δυο μόνον ξένους (Κανιέμπα και Τσίγκοφ)- δεν θα φτάναμε την Πρωτομαγιά του ‘88 να πανηγυρίσουμε την ύψιστη τιμή για το επαρχιακό ποδόσφαιρο, επιτυχία που γνώρισαν μέχρι σήμερα μόνο άλλες πέντε ελληνικές ομάδες από την Αθήνα και Θεσσαλονίκη!
Αυτό όμως που συνέβη την Τετάρτη 16 Μαρτίου 1988 στον κόμβο οδού Βόλου - εθνικής οδού, στις κεντρικές πλατείες της πόλης, στις γειτονιές και στο γήπεδο Αλκαζάρ, την ημέρα δηλαδή της ανακοίνωσης της τιμωρίας της ΑΕΛ για την υπόθεση Τσίγκοφ, ούτε και το πιο επαναστατικό μυαλό θα μπορούσε να συλλάβει!
Χιλιάδες κόσμου κάθε φύλλου, κάθε ηλικίας, κάθε τάξης βγήκαν στους δρόμους! Λαοθάλασσα! Και ό,τι έγινε έγινε από μόνο του, χωρίς καμία προσυνεννόηση. Αυθόρμητα γίναμε παράνομοι, αυθόρμητα και υπερασπιστές των δικαίων μιας ομάδας που ήλθε από το μέλλον να μας κάνει να ζήσουμε αληθινές ποδοσφαιρικές στιγμές ποιότητας, αξιών και προσπαθειών.
Δεν μπορώ να θυμηθώ, ούτε κανείς άλλος μπορεί να πει σήμερα: πώς, σε πόσο χρόνο και με ποιον τρόπο ειδοποιηθήκαμε και ήμασταν παρόντες όλοι μας στη διασταύρωση (από τη μυρουδιά των πρώτων καμένων, από ένστικτο, από αυτοπροστασία;), κουβαλώντας ένα ή δύο λάστιχα στο μηχανάκι, στο ποδήλατο, στην καρότσα του Ντάτσουν, του τρακτέρ ή του ούνιμοκ, στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου που μαζί με τα λάστιχα στρίμωχνε από το δρόμο 6-8 επιβάτες με προορισμό τον τόπο της πιο αυθόρμητης και της μεγαλύτερης σε όγκο που έγινε ποτέ ελληνικής αθλητικής διαμαρτυρίας!
Την ίδια στιγμή άναβαν φωτιές στο κέντρο και σε γειτονιές της πόλης, χτυπούσαν καμπάνες εκκλησιών, ακινητοποιούσαν τα τρένα, τραβούσαν χειρόφρενο στα αστικά και υπεραστικά αυτοκίνητα, έκλειναν τα καταστήματα, τα γραφεία, οι δημόσιες υπηρεσίες. Η πόλη έπαυε να λειτουργεί! Διακόσιοι χιλιάδες κάτοικοι και άλλοι τόσοι στο νομό έστελναν τα πρώτα οργισμένα μηνύματα για την κατάφωρη αδικία που γινόταν σε βάρος της μέλλουσας πρωταθλήτριας -στα γήπεδα και στη συνείδηση των φιλάθλων…
Η Πρωτομαγιά, αργότερα, με την απόσυρση της κατηγορίας και τις νέες επιτυχίες στα υπολειπόμενα παιχνίδια, έφερε την άλλη συγκλονιστική εμπειρία για εμάς που είχαμε την τύχη να το ζήσουμε κι αυτό: του τρομερού κατορθώματος να κατακτήσει η μικρή επαρχιώτισσα ΑΕΛ το πρωτάθλημα Ελλάδας στο ποδόσφαιρο!
* Ο δημοσιογράφος Κώστας Μπετχαβές παρακολουθεί το ρεπορτάζ της ΑΕΛ από την ημέρα ίδρυσής της το 1964!
