Αφιέρωμα της Goal για τα 20 χρόνια από το πρωτάθλημα του 1988 (3)
”Goal” 11:19 7/5
«Μπορείτε να το ξαναπάρετε»
Ξεκίνησε με όνειρα. Οταν αυτά τα όνειρα άρχισαν να ξεφεύγουν από τη σφαίρα της φαντασίας και να υλοποιούνται σε αυτήν τη σφαίρα, την υδρόγειο, δεν μπορούσε να το χαρεί, καθηλωμένος από έμφραγμα και με ρητή εντολή των γιατρών να αποφεύγει τις συγκινήσεις. Οταν η ΑΕΛ, όμως, Πρωτομαγιά του ’88 εξασφάλισε το πρωτάθλημα, ποιοι γιατροί και ποιες εντολές… Το σπίτι του προέδρου του τίτλου, Στέλιου Καντώνια, στο κέντρο της Λάρισας, έγινε… κέντρο υποδοχής των παικτών και πολλών απλών φιλάθλων που πήγαν να του πουν: «Πρόεδρε, το πήραμε. Για την πόλη, για την ομάδα, για σένα. Και για τον αδελφό σου, τον Αντώνη Καντώνια, που έβαλε τις βάσεις αυτής της ομάδας και τώρα χαίρεται κάπου εκεί ψηλά». Είκοσι χρόνια μετά, ο Στέλιος Καντώνιας, αποφεύγοντας τις συγκινήσεις, είναι μια χαρά. Και παρέα με τον τότε αντιπρόεδρο της ΑΕΛ, Βασίλη Τσιάρα, πολύτιμο συνεργάτη και όχι μόνον όλα αυτά τα χρόνια, θυμούνται πώς ξεκίνησαν το καλοκαίρι του ’87, πώς κύλισαν οι μήνες από τα μπλόκα στην εθνική μέχρι το βολ πλανέ του (αείμνηστου) Γιώργου Μητσιμπόνα που σφράγισε το μοναδικό τίτλο πρωταθλήματος της περιφέρειας στην Ελλάδα. «Οταν είχαμε προσλάβει τον Γιάτσεκ Γκμοχ, η διοίκηση με αυτή την κίνησή της απέδειξε ότι ξεκινούσε με φιλοδοξίες. Αλλη απόδειξη ήταν τα πριμ που είχαμε θεσπίσει, όχι μόνο για ΟΥΕΦΑ αλλά και για κατάκτηση του πρωταθλήματος. Οι αγώνες κυλούσαν, νικήσαμε τον Ολυμπιακό και άλλες ομάδες και τότε κάναμε μια συνάντηση στο εργοστάσιο της Βιοκαρπέτ, για να δούμε την κατάσταση. Ο Γιάτσεκ ρώτησε τότε αν θέλαμε πραγματικά να πάρουμε τον τίτλο. «Μπορεί να μην έχετε τη δυνατότητα να ανταποκριθείτε στα πριμ τίτλου» είπε. Εμείς τότε σε απάντηση αυξήσαμε ακόμη περισσότερο το πριμ και μιλήσαμε στους ποδοσφαιριστές, λέγοντάς τους: «Είναι ευκαιρία για εσάς, έχετε τις δυνατότητες να γράψετε τα ονόματά σας στην ιστορία. Πάρτε το πρωτάθλημα, μπορείτε να φτάσετε μέχρι το τέλος του δρόμου». «Και οι αναπληρωματικοί στην Εθνική» Ρωτάμε ποιο ήταν το πιο δύσκολο αγωνιστικό και ποιο εξωαγωνιστικό γεγονός εκείνης της πορείας. Και ενώ περιμένουμε να μας πει για την υπόθεση Τσίγκοφ, ο Στέλιος Καντώνιας αποκαλύπτει τον προσωπικό… σταυρό που σήκωσε: «Εξωαγωνιστικό για μένα ήταν το έμφραγμα που πέρασα. Εμεινα στο νοσοκομείο καθηλωμένος στο κρεβάτι και μετά στο σπίτι από το τέλος του ’87 και μετά. Δεν μπορούσα να δω την ομάδα και μάθαινα μόνο το αποτέλεσμα στο τέλος κάθε αγώνα. Αγωνιστικά, εκεί που μου κόπηκαν τα πόδια ήταν όταν κάναμε την ήττα στη Λιβαδειά, λίγο πριν από το τέλος. Ενώ θα είχαμε διασφαλίσει το πρωτάθλημα σχεδόν 100%, χάσαμε και μπήκαμε προσωρινά σε περιπέτειες. Τελικά τερματίσαμε πρώτοι με 3 βαθμούς διαφορά». Ο Βασίλης Τσιάρας, λόγω της θέσης του, έζησε από πιο κοντά όλα τα υπέρ και τα κατά και η ετυμηγορία του είναι εύκολη ακόμη και δύο δεκαετίες μετά: «Κατ’ αρχάς ο κόσμος ήταν μαζί μας. Αφού ξεπέρασε στην αρχή κάποιες αγωνίες, ξεδιπλώθηκε και στάθηκε λαμπρός συμπαραστάτης στην προσπάθεια της διοίκησης. Τότε κάναμε και ρεκόρ εισιτηρίων, ο μέσος όρος ήταν κάπου στους 17.000 θεατές. Ως διοίκηση ήμασταν στιβαροί, είχαμε έναν καλό προπονητή και παίκτες που προέρχονταν από την ευρύτερη περιοχή. Και ουσιαστικά ήταν ταυτόχρονα οι καλύτεροι της Ελλάδας, γιατί 6-7 έπαιζαν στην Εθνική. Αν ήταν άλλη ομάδα, του κέντρου, θα έπαιζαν και οι αναπληρωματικοί στην Εθνική. Εμείς, από την πλευρά μας, ήμασταν τυπικότατοι στις υποχρεώσεις μας, πληρώνοντας τα πριμ μέσα στην ίδια την εβδομάδα». Και όταν ήρθε το ματς με τον Ηρακλή; ρωτάμε τον Στέλιο Καντώνια. «Το άγχος ήταν μεγάλο. Ο διαιτητής σφύριξε πέναλτι υπέρ του Ηρακλή και μας κόπηκαν τα πόδια. Ευτυχώς απέκρουσε ο τερματοφύλακάς μας, ο Μιχαήλ, και μετά ήρθε και το γκολ του Μητσιμπόνα, που μας έδωσε τη νίκη. Εγώ ήμουν στο σπίτι μου και στα επινίκια η χαρά του κόσμου δεν ξεχνιέται. Ηρθαν όλοι οι παίκτες και πολλοί απλοί φίλαθλοι για να γιορτάσουν μαζί μου. Εγινε χαμός, οι γιατροί φώναζαν, αλλά εμείς το ξενυχτήσαμε τότε…». «Δεν θα φεύγαμε ποτέ…» Σήμερα, δύο δεκαετίες μετά, ο κόσμος δεν το έχει ξεχάσει… «Είναι συγκινητικό που με σταματούν στο δρόμο με σεβασμό, με χαιρετούν ως πρωταθλητή πρόεδρο, για το κοινό επίτευγμα όλης της πόλης να οδηγήσουμε μια επαρχιακή ομάδα στο πρωτάθλημα. Κανένας άλλος δεν τα κατάφερε από τότε και αυτό δείχνει το μέγεθος της επιτυχίας». Το σύνθημα λέει ότι ο κ. Πηλαδάκης θα φέρει το επόμενο πρωτάθλημα. Πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει και τι τον συμβουλεύετε; Καντώνιας: «Θα ευχόμασταν κατ’ αρχάς να συνεχιστεί η προσπάθεια αναγέννησης της ομάδας που ξεκίνησε ο κ. Πηλαδάκης. Πιστεύουμε ότι κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση και μπορεί να φτάσει ακόμη και στην κορυφή, με πρώτο εφόδιο την αγάπη μέσα στην ομάδα. Αυτό που θα θέλαμε εμείς είναι να επανδρωθεί ο κορμός με περισσότερους παίκτες από τη Θεσσαλία. Μαζί με τους ξένους να παραμείνει ένα σταθερό σύνολο για αρκετά χρόνια, γιατί μόνο έτσι αποκτά ομοιογένεια. Ανάμεσα στα μυστικά της δικής μας επιτυχίας είναι ότι δεν πουλήσαμε παίκτες παρά το ότι υπήρχαν προτάσεις δελεαστικότατες». Τσιάρας: «Μας είχαν ζητήσει από νωρίς τον Βαλαώρα, μετά τον Μητσιμπόνα, τον Καραπιάλη… Μια φορά, μάλιστα, για τον Μητσιμπόνα μας είχε στριμώξει άγρια ο ΠΑΟΚ επάνω, αλλά εμείς του είπαμε του παίκτη ”Δεν πας πουθενά”. Και κάτι τελευταίο: Σήμερα η διοίκηση έχει τη συμπαράσταση των οργανωμένων οπαδών. Ακόμη και στις δύσκολες στιγμές η συντριπτική πλειοψηφία στήριξε την ομάδα. Το λέω με μεγάλη λύπη ότι εμείς τέτοια στήριξη δεν την είχαμε πάντα. Αν, για παράδειγμα, οι φίλαθλοι είχαν τότε τη συμπεριφορά που έχουν οι ”Μόνστερς”, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα είχαμε φύγει ποτέ από την ομάδα».
