ΑΝΤΟΝΙΟ ΝΤΕ ΝΙΓΚΡΙΣ – Aπιαστο όνειρο…

Ο Αντόνιο Ντε Νίγκρις έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 31 ετών και μαζί του πήρε ένα όνειρο που δεν θα πραγματοποιηθεί. Ποιο ήταν αυτό; Να παίξει στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής με τα χρώματα του Μεξικού. Αυτό αποκάλυπτε ο ίδιος στις 21 Οκτωβρίου, μέσα από ένα κείμενο στο προσωπικό του blog.

Ο τίτλος του ήταν χαρακτηριστικός:

«Θέλω να παίξω στο Μουντιάλ» και ξεκινούσε: «Γεια σας, είμαι ξανά μαζί σας. Πέρασε αρκετός καιρός από το τελευταίο κείμενο μου αλλά επέστρεψα σε κανονικούς ρυθμούς στη ζωή μου. Όπως γνωρίζετε βρίσκομαι στην Ελλάδα με τη νέα μου ομάδα τη Λάρισα. Η μεταγραφή μου από την Άνκαρασπορ έχει ολοκληρωθεί με την υπογραφή μου σε συμβόλαιο δύο ετών. Είμαι στα αλήθεια πολύ χαρούμενος στη Λάρισα όπου βρίσκομαι μαζί με την οικογένεια μου γιατί αγωνίζομαι. Το περασμένο Σαββατοκύριακο έπαιξα για 64 λεπτά και κερδίσαμε 2-0 την Skoda Ξάνθη».

«Πέτυχα ένα γκολ που ακυρώθηκε. Ήταν λάθος απόφαση του επόπτη που θεώρησε πως ήμουν οφσάιντ. Αυτό που μετράει είναι πως νικήσαμε. Μου κόστισε το ξεκίνημα της σεζόν για δύο μήνες στην Άνκαρασπορ. Ήταν δύσκολα, όμως κάθε μέρα νιώθω καλύτερα από άποψη φυσικής κατάστασης. Η πόλη που ζούμε ονομάζεται Λάρισα. Είναι μία ήσυχη περιοχή. Δεν ξέρω πόσους κατοίκους έχει αλλά είναι αρκετοί. Οι οπαδοί είναι παθιασμένοι και μας καλωσόρισαν θερμά. Είναι θαυμάσια εδώ. Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ελπίζω να επιτύχω»

«Ο καιρός είναι σαν το Μεξικό, όπως όλες τις εποχές. Χειμώνας, καλοκαίρι, άνοιξη. Τώρα έχει αρχίσει να κάνει κρύο. Το να βρίσκεσαι στην Ελλάδα είναι μία αληθινή πρόκληση. Θέλω πολύ να πετύχω τους στόχους μου εδώ. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι σημαντικό στην Ευρώπη. Την περασμένη σεζόν η Λάρισα έπαιξε στο Kύπελλο UEFA και παλεύει για τις κορυφαίες θέσεις. Αυτή την περίοδο η ομάδα έκανε πολλές αλλαγές και οι νέοι ποδοσφαιριστές προσπαθούν να προσαρμοστούν το συντομότερο δυνατό και να βοηθήσουν τον σύλλογο να πετύχει τους στόχους του».

Και ολοκλήρωσε: «Το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω να δουλεύω και να σκοράρω. Θέλω να σημειώσω όσο πιο πολλές επιτυχίες μπορώ για μένα αλλά και για τη Λάρισα προκειμένου να μην χάσω τις ελπίδες μου για να με καλέσει ο Χαβιέρ Αγκίρε στην εθνική ομάδα. Ήδη έχουμε το εισιτήριο για τη Νότιο Αφρική και όπως όλοι οι Μεξικανοί ποδοσφαιριστές, θέλω να παίξω στο Μουντιάλ»

«Θα συνεχίσω να μάχομαι, δουλεύοντας σκληρά για να βρεθώ στην ομάδα. Θέλω να προετοιμαστώ για την ευκαιρία μόλις έρθει. Δεν θεωρώ πως μειονεκτώ σε σχέση με άλλους Μεξικανούς παίκτες γιατί γνωρίζω πως μόλις αρχίσω να σκοράρω η Λάρισα είναι η ομάδα που θα μου δώσει την ευκαιρία. Θα πρέπει να δείξω τις ικανότητες μου».

——————————————————————————————————————–

Σερ Μπόμπι Ρόμπσον

Αγωνιστής εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον, νικήθηκε την Παρασκευή (31/7), στην πέμπτη και τελευταία μάχη του από τον καρκίνο. Φρόντισε να αφήσει τις υποδομές όμως πίσω του, ώστε όταν εκείνος “έφευγε”, να συνέχιζαν άλλοι την μάχη του. Δημιούργησε στις 25 Μαρτίου του 2008 λοιπόν το ίδρυμα “Σερ Μπόμπι Ρόμπσον” για τους καρκινοπαθείς, στο οποίο αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στο τελευταίο διάστημα της ζωής του, πρόλαβε να συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσό και “έφυγε” αφού αποθεώθηκε από δεκάδες χιλιάδες θαυμαστών στο φιλικό Αγγλίας-Γερμανίας, επανάληψη του σπουδαίου ημιτελικού του 1990, που διοργανώθηκε με σκοπό τα έσοδά του να πάνε στο ίδρυμα. “Δεν θέλω να με λυπάστε, θέλω πάντα να με θυμάστε σαν τον Μπόμπι. Ο καρκίνος μου έδειξε πόσο ανθρωπιά υπάρχει στον κόσμο”,  είχε πει σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις. Πρόλαβε όμως να δει και την αγαπημένη του Νιουκαστλ να υποβιβάζεται στην Championship…

Mε μία από τις πολλές διακρίσεις του Ο Μπόμπι Ρόμπσον γεννήθηκε στο Ντέραμ και ήταν οι τέταρτος από τους πέντε γιους του Φίλιπ και της Λίλιαν Ρόμπσον. Ο πατέρας του ήταν ανθρακωρύχος στο Λάνγκλεϊ Παρκ και φανατικός οπαδός της Νιουκαστλ, παίρνοντας τον μικρό Μπόμπι αρκετές φορές μαζί του στο γήπεδο, άλλες φορές με λεωφορείο και άλλες με  μακρύ ποδαρόδρομο. Ο διευθυντής του σχολείου του αρνούταν πεισματικά να δηλώσει συμμετοχή σε σχολικό Πρωτάθλημα και ο σερ Μπόμπι, ο οποίος από μικρός είχε αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με την στρογγυλή θεά,  ξεκίνησε να παίζει τα πρωινά του Σαββάτου σε ηλικία 11 ετών για τους Λάγκλεϊ Παρκ Τζούνιορς.

Όταν πήγε 15, έπαιζε ήδη στην ομάδα κάτω των 18. Ο Ρόμπσον έπαιζε ποδόσφαιρο και παράλληλα εργαζόταν ως βοηθός ηλεκτρολόγου, μέχρι που ο τεχνικός της Φούλαμ, Μπιλ Ντόντζιν, πήγε στο σπίτι του και του προσέφερε επαγγελματικό συμβόλαιο. Παρά την αγάπη του για την Νιουκαστλ, κατέβηκε στο Λονδίνο και ξεκίνησε να παίζει στους Κότατζερς, δουλεύοντας παράλληλα ως ηλεκτρολόγος.  Ως παίκτης, αγωνίστηκε με τη φανέλα της Φούλαμ, της Γουέστ Μπρομ και της Εθνική Αγγλίας και μπορεί να μην είχε την καριέρα αντίστοιχων παικτών που πήραν το χρίσμα του “σερ”, φρόντισε όμως να τον δικαιολογήσει με την παρουσία του εντός και εκτός γηπέδων ως προπονητής.

Ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον αποτέλεσε  έναν από τους σημαντικότερους Άγγλους προπονητές. Με την Εθνική Αγγλίας έφτασε δύο φορές κοντά στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αρχικά, το 1986, όταν η Αγγλία ηττήθηκε από την Αργεντινή από το χέρι του Θεού του Ντιέγκο Μαραντόνα. Δεν ήταν το χέρι του Θεού αυτό,  ήταν το χέρι ενός απατεώνα. Ο Θεός δεν είχε καμία σχέση με αυτό. Εκείνη την μέρα, ο Μαραντόνα ατιμάστηκε στα μάτια μου για πάντα”, ήταν η τοποθέτηση του ίδιου. Και στη συνέχεια, το  1990, όπου, γνωρίζοντας πως θα αποτελέσει παρελθόν από τον πάγκο των Λιονταριών, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά και αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Δυτική Γερμανία.

Σε συλλογικό επίπεδο, πέτυχε όπου κι αν πήγε, με εξαίρεση το ξεκίνημα της καριέρας του στους Βανκούβερ Γουάιτκαπς και στην Φούλαμ. Στην Ίπσουιτς, στην οποία έμεινε 13 χρόνια, έγραψε ιστορία και έκανε όλη την πόλη να τον λατρέψει, αφού το 1978 κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας  κερδίζοντας στον τελικό την Άρσεναλ χάρη σε ένα γκολ του Ρότζερ Όσμπορν και το 1981 πήρε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ενώ τερμάτισε δύ φορές δεύτερη στο Πρωτάθλημα. Ο σύλλογος τον τίμησε για την προσφορά του στήνοντάς του άγαλμα (κάτι που συνέβη και με την Νότινχαμ Φόρεστ και τον Μπράιν Κλαφ), ενώ τον έχρισε και επίτιμο πρόεδρο. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι στην Ιπσουιτς πέρασε τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του. Με την Αιτχόφεν κατέκτησε το Πρωτάθλημα και έφερε το “φαινόμενο” Ρονάλντο. Πρωτάθλημα κατέκτησε και με την Πόρτο, ενώ πετυχημένο ήταν το πέρασμά του και από την Μπαρτσελόνα, με την οποία κατέκτησε νταμπλ και το τότε Κύπελλο Κυπελλούχων. Στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας, στην οποία πήγε το 1992 πήρε στο τιμ του τον τότε καθηγητή σε σχολείο, Ζοζέ Μουρίνιο, ο οποίος τον ακολούθησε σε Πόρτο και Μπαρτσελόνα.

Στην Νιουκαστλ των παιδικών του ονείρων διαδέχτηκε τον Ρουντ Γκούλιτ και ανέβασε επίπεδο τις “Καρακάξες”, οδηγώντας τες δύο φορές στην πρώτη τετράδα της Premier League και στην έξοδο στο Champions League. Επίσης, “κέρδισε” ξανά τον Άλαν Σίρερ, ο οποίος βρισκόταν σε περίοδο ντεφορμαρίσματος, καθώς οι σχέσεις του με τον Γκούλιτ δεν ήταν πολύ καλές. ο Ρόμπσον αμέσως εντόπισε ένα πρόβλημα στον τρόπο παιχνιδιού του Σίρερ, το οποίο βοηθούσε τους αντίπαλους αμυντικούς να τον “διαβάσουν”. Αμέσως κέρδισε τον σεβασμό του παίκτη και αναζωογόνησε την καριέρα του.

Η γνώση του για το ποδόσφαιρο ήταν αντιστρόφως ανάλογη με την απλότητά του. Λάτρευε την μυρωδιά των αποδυτηρίων και του αγωνιστικού χώρου, καθώς και την καθημερινή πίεση των αγώνων. Η φιλοσοφία του ήταν απλή: Διάλεγε τους 11 καλύτερους παίκτες, τους ενημέρωνε για το που πρέπει να χτυπήσουν την αντίπαλη ομάδα και τους άφηνε στον αγωνιστικό χώρο, τονίζοντάς τους να μην γυρίσουν πίσω αν δεν τα δώσουν όλα για τη νίκη.

Η ποδοσφαιρική Αγγλία τον λάτρεψε για την ενέργεια, τον “τσαμπουκά” και τον ενθουσιασμό του για το ποδόσφαιρο, για τον χαρακτήρα του που αμέσως κέρδιζε το σεβασμό όλων αν και… λυντσαρίστηκε ουκ ολίγες φορές από τα ΜΜΕ ως προπονητής της Εθνικής, αλλά και για την εκκεντρικότητα του. Ως προπονητής, μπορεί να μην κέρδισε όσα ο Σερ Ραλφ Ράμσεϊ, ο Σερ Ματ Μπάσμπι και ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, αλλά μαζί με τον Μπράιν Κλαφ και τον Μπομπ Πάισλεϊ, αποτελεί αναμφιβόλως έναν από τους πιο σημαντικούς τεχνικούς στην ιστορία του Βρετανικού ποδοσφαίρου.

Προπονητής στην Ίπσουιτς, στην οποία λατρεύτηκε Φλας μπακ στη ζωή του Μπόμπι Ρόμπσον
1933: Ο Σερ Μπόμπι γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου στο Langley Park του Ντέραμ.
1950: Ξεκινά την καριέρα του στην Φούλαμ, με την οποία πέτυχε 68 γκολ σε 152 συμμετοχές.
1956: Μετακινείται στην Γουέστ Μπρομ, με την οποία πετυχαίνει 56 γκολ σε 239 αγώνες.
1958: Το πρώτο του ματς με την Εθνική Αγγλίας, απέναντι στην Σουηδία. Συνολικά, φοράει τη φανέλα της Εθνικής Ανδρών 20 φορές και της Εθνικής κάτω των 23 μία.
1962:Επιστρέφει στη Φούλαμ, με την οποία κάνει 193 εμφανίσεις και πετυχαίνει εννιά γκολ.
1967: Αφήνει τη Φούλαμ και αναλαμβάνει τη θέση του τεχνικού στους Βανκούβερ Ρόιαλς.
1968: Τον Γενάρη επιστρέφει στη Φούλαμ, ως προπονητής. Απολύεται τον Νοέμβρη.
1969: Αναλαμβάνει προπονητής στην Ίπσουιτς.
1978: Κατακτά το Κύπελλο Αγγλίας ως τεχνικός της Ίπσουιτς, κερδίζοντας στον τελικό 1-0 την Άρσεναλ.
1981: Η Ίπσουιτς κερδίζει το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με 5-4, απέναντι στην ολλανδική Άλκμαρ.
1982: Αναλαμβάνει τα ηνία της Εθνικής Αγγλίας.
1986:  Ως προπονητής της Αγγλίας, φτάνει μέχρι τον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου και χάνει 2-1 από την Αργεντινή του Μαραντόνα, με το περίφημο “χέρι του Θεού”.
1990: Η Ομοσπονδία της Αγγλίας ανακοινώνει ότι το συμβόλαιο του Ρόμπσον δεν θα ανανεωθεί, ακόμα κι αν κατακτήσει το Μουντιάλ. Ο Άγγλος προπονητής αποκαλύπτει ότι θα αναλάβει την Αιντχόφεν μετά το τέλος του τουρνουά, στο οποίο τα “Λιοντάρια” χάνουν στον ημιτελικό στα πέναλτι από την Δυτική Γερμανία.
1991: Κατακτά το Πρωτάθλημα της Ολλανδίας με την PSV.
1992: Κατακτά εκ νέου το Πρωτάθλημα Ολλανδίας και αναλαμβάνει την Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
1993: Εν μέσω κόντρας στο σύλλογο για το αν η απόφαση είναι σωστή, απολείεται λόγω μιας ήττας της πορτογαλικής ομάδας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
1994: Προσλαμβάνεται από την Πόρτο και κερδίζει στην πρώτη του χρονιά το Κύπελλο Πορτογαλίας.
1995: Οδηγεί τους “Δράκους” στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος.
1996: Κατακτά το δεύτερο συνεχόμενο Πρωτάθλημα με την Πόρτο, πριν παραιτηθεί για να αναλάβει την Μπαρτσελόνα.
1997: Οδηγεί την Μπάρτα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων, αλλά ξαφνικά τη θέση του παίρνει ο Λούις Φαν Γκααλ και εκείνος αναλαμβάνει πόστο γενικού διευθυντή, με αρμοδιότητες στην εύρεση ταλέντων στην Ευρώπη.
1998: Το καλοκαίρι επιστρέφει στην Αιντχόφεν ως προπονητής.
1999: Το Φλεβάρη του γίνεται πρόταση για επιστροφή στην Εθνική ως προσωρινός προπονητής, μετά την απομάκρυνση του Γκλεν Χόντλ και τον Σεπτέμβριο το όνειρο του γίνεται πραγματικότητα, καθώς αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της Newcastle.
2000: Στις 18 Φεβρουαρίου, ημέρα των 67ων γενεθλίων του, του γίνεται πρόταση για ανανέωση του συμβολαίου του με την Νιουκάστλ.
2002: Οδηγεί την Νιουκάστλ στην 4η θέση της Premier League και στα προκριματικά του Champions League.
2003: Η Νιουκάστλ τερματίζει στην τρίτη θέση, αλλά στα προκριματικά του Champions League χάνει από την Παρτιζάν.
2004: Την πρώτη Αυγούστου, ο πρόεδρος Φρέντι Σέφερντ επιβεβαιώνει ότι δεν θα ανανεωθεί το συμβόλαιο του Ρόμπσον και ο Άγγλος προπονητής δηλώνει έκπληκτός από την τοποθέτησή του αυτή.
2006: Τον Ιανουάριο αναλαμβάνει χρέη συμβούλου στην Ομοσπονδία της Ιρλανδίας, αλλά στις πέντε Αυγούστου μεταφέρεται στο νοσοκομείο, καθώς ένιωσε αδιαθεσία στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα της Ίπσουιτς με την Κρίσταλ Πάλας, στην οποία ανακηρύσσεται επίτιμος πρόεδρος της Ίπσουιτς. Έπειτα από 15 μέρες, ανακοινώνει ότι θα υποβληθεί σε επέμβαση για τη αφαίρεση ενός μικρού όγκου στο κεφάλι.
2007: Στις 6 Μαΐου ανακοινώνει ότι “θα παλέψω όπως έκανα πάντα”, καθώς ξεκινά χημειοθεραπείες και το Νοέμβριο παραδέχεται ότι λόγω της υγείας του ίσως πρέπει να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο.
2008:  Πρωταγωνιστεί σε καμπάνια, προκειμένου να συγκεντρωθεί το ποσό του ενός εκατομμυρίων λιρών για μία  πειραματική θεραπεία του καρκίνου στο νοσοκομείο “Newcastle`s Freeman”. Στις 7 Αυγούστου, δηλώνει ότι κάποια στιγμή θα χάσει τη μάχη με τον Καρκίνο. Τον Οκτώβριο, διοργανώνει γκαλά με την υποστήριξη του Σερ Αλεξ Φέργκιουσον, προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για το ίδρυμα για καρκινοπαθείς που ίδρυσε λίγους μήνες νωρίτερα με την ονομασία “Sir Bobby Robson Foundation”.
2009: Τον Φλεβάρη, ο προπονητής της Αγγλίας, Φάμπιο Καπέλο του παραχωρεί επιταγή 75.000 λιρών για το ίδρυμα του και τον Απρίλιο, ανακοινώνει ότι στις 26 Ιουλίου θα διεξαχθεί αγώνας μεταξύ της Αγγλίας και της Ισπανίας και τα έσοδα θα διατεθούν στο ίδρυμά του.  Ο Σερ Μπόμπι έδωσε το παρών στον αγώνα σε αναπηρικό καροτσάκι και πέντε μέρες αργότερα, αφήνει την τελευταία του πνοή στο σπίτι του, σε ηλικία 76 ετών.

Στο ματς Αγγλία-Γερμανία, έξι μέρες πριν τον θάνατό του Φόροι τιμής
Αμέσως μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, μερικές από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του ποδοσφαίρου έσπευσαν να του αποτίσουν φόρο τιμής…

Σερ Άλεξ Φέργκιουσον ( προπονητής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ): “Ποτέ δεν ήμουν τόσο  μεγάλος και υπερήφανος ώστε να του ζητήσω συμβουλές, τις οποίες μοίραζε ελεύθερα και χωρίς όρους. Και είμαι σίγουρος ότι μιλάω για πολλούς ανθρώπους όταν το λέω. Στα 23 χρόνια που εργάζομαι στην Αγγλία δεν υπάρχει ούτε ένα άτομο που θα έβαζα πάνω από τον Μπόμπι Ρόμπσον. Θρηνώ το θάνατο ενός σπουδαίου φίλου. Ενός εξαιρετικού ατόμου και ανθρώπου του ποδοσφαίρου, ο οποίος είχε πάθος και γνώση για το παιχνίδι. Ανδρώθηκε στο Ντέραμ, πόλη ανθρακωρύχων και οι γονείς του του εμφύσησαν την πειθαρχία και τα στοιχεία του χαρακτήρα μια κολοσσιαίας ανθρώπινης ύπαρξης. Πρόσθεσε τις δικές του αξίες, τις οποίες πέρασε στους γιους του.

Η δύναμη και το κουράγιο που έδειξε τα τελευταία δύο χρόνια όταν και μαχόταν κατά του καρκίνου ήταν απίστευτα. Πάντα με ένα χαμόγελο, πάντα φιλική κουβέντα χωρίς καμία αναφορά στα προβλήματά του. Θα λείψει σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο σε αυτόν του ποδοσφαίρου.  Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα δούμε κάποιο άλλον σαν αυτόν, γιατί τέτοιοι άνθρωποι ποτέ δεν είναι αρκετοί”.

Φάμπιο Καπέλο (προπονητής της Εθνική Αγγλίας): “O Σερ Μπόμπι ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας αληθινός τζέντλεμαν. Είναι πάρα πολύ λυπηρό που τελικά έχασε την τελική του μάχη με την καρκίνο, ποτέ δεν θα ξεχαστεί. Ήταν πραγματικά ένας σπουδαίος άνθρωπος. Το να είσαι προπονητής στην Εθνική για τόσο καιρό είναι ένα εκπληκτικό επίτευγμα”.

Άλαν Σίρερ( πρώην αρχηγός Εθνικής Αγγλίας και Νιουκαστλ): “Θα λείψει σε όλους, όχι μόνο στους ανθρώπους του ποδοσφαίρου αλλά σε όλους. Είναι μια πολύ λυπηρή μέρα για όλους και κυρίως για την οικογένειά του, για τους φίλους του και για όποιον συνεργάστηκε μαζί του”.

Γκλεν Χόντλ (παίκτης του στην Εθνική): “Mε αυτόν φτάσαμε τελευταία φορά τόσο κοντά στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Από αυτό και μόνο φαίνεται πόσο καλός ήταν”.

Γκάρι Λίνεκερ ( Έπαιξε σε δύο Μουντιάλ υπό της οδηγίες του): “Είχε έναν εκπληκτικό ενθουσιασμό και πάθος για το ποδόσφαιρο και τη ζωή και συνέχιζε να το κάνει μέχρι και τις τελευταίες του μέρες”.

Φρέντι Σέπερντ (πρώην πρόεδρος της Νιουκαστλ): “Δούλευα κάθε μέρα μαζί του για πέντε χρόνια και μόνο έτσι βλέπεις το χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Ήταν σίγουρα ο καλύτερος τεχνικός με τον οποίο έχω συνεργαστεί”.

Ζοζέ Μουρίνιο (βοηθός του στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας, Πόρτο και Μπαρτσελόνα): “Είναι δύσκολο να δεχτείς ότι ένα τέτοιο άτομο δεν είναι πια μαζί μας. Αλλά είναι αθάνατος, καθώς έχει αφήσει σε όσους τον ξέρουν ένα σημάδι από την προσωπικότητά του. Σπουδαίος προπονητής, αλλά ακόμα περισσότερο σπουδαίος άνθρωπος”.